Ολοι,το καταλαβαινεις?

Οι μισοι απλα δεν ακουνε και ουρλιαζουνε.

Κι οι αλλοι μισοι που ακουνε καταστρεφονται μερα με τη μερα 

Και φοβαμαι και δε λεω τιποτα.

Αλλα ικετευω να σταματησει ολο αυτο.

Ξεριζωστε μου τα ματια.

Κι ειλικρινα δεν ειναι του χαρακτηρα μου.

Θελω λιγο κατι φωτεινο κι ας πετρωσω.

Πονεσα απ το κρυο και δε παει αλλο σου λεω.

Δηλαδη τι να περιμενω να δω?

Μου φτανει αυτο που αισθανομαι πως ερχεται.

Ποσο να σφιξεις τη γροθια?

Ποσα να πνιξεις?

Ποσα να πιστεψεις?

Και γιατι?

Και δε γινεται κατανοητο γιατι δεν ειναι ορατο.

Ομως εγω εξουθενωθηκα..

Ευτυχως εκλαψα και λιγο.

Ας ελπισουμε και σημερα σε ενα τυχαιο βλεμμα συμπονιας.

Ας βουτηξουμε απο τρυπα σε τρυπα.

Ξερεις νιωθω οπως οταν ημουνα παιδι.

Εβαζα την παλαμη να πιασω το λαγο κι αυτος μου γλιστρουσε απο τα χερια.

Μονο που αυτη τη φορα που θα μου φυγει δε θα τρεξω στο σπιτι θυμωμενη.

Θα καψω ολες τις τρυπες του και μετα θα κλαιω σιωπηλα πανω απ τις σταχτες.