Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Το πετρωμα μαυρου χρωματος

Ενα ταπεραμεντο τις δυσκολες ωρες.Μια υπερβολη στη συμπεριφορα.Λιγο ετσι για γουστο.Η και πολυ.Σε ανακουφιζει και ξεχνας για λιγο τις γατες τσιμεντα.Και νομιζεις πως οσο πιο δυνατα κλαψεις,οσο πιο δυνατα ουρλιαξεις θα καταφερεις να γκρεμισεις αυτον τον ογκολιθο.Σε σωζει γιατι καλυπτει τα παγωμενα κοκκαλα.Για να ειμαστε ακριβεις νομιζεις πως σε σωζει.Αλλα μπορει και να σε σωζει.Προσωρινα παντα.Γιατι αυτο το πετρωμα βρισκεται βαθια κι ισως ποτε δεν καταφερεις να το φερεις στο φως.Ο εγκεφαλος σου μοιαζει με σκονισμενη αιθουσα.Με χιλιαδες αντικειμενα που καλυπτονται απο λευκα πεπλα.Κι αυτη η αγνοια ενω θα επρεπε να σε ικανοποιει ,σε κατατρωει και σε φθειρει οσο τη νικας.Φαινομενικα νικητης μα στην ουσια ηττημενος.Ηττημενος που οι φοβοι σου ξεδιπλωνονται και πραγματοποιουνται.Ριχνεις ακομη ενα πεπλο κατω.Κουραστηκες.Πες το επιτελους.Το βλεπω στα ματια σου.Τα τερατα βγαινουν απο τη ντουλαπα.Βαζουν την καλη τους μασελα.Κι αυτη τριζει.Κι ο τρομος σε αποσυντονιζει.Ακουγονται μαζικοι αργοσυρτοι βηματισμοι.Σε λιγο θα φανουν οι σκιες.Βαζεις ξανα τα πεπλα στη θεση τους.Πεφτεις για υπνο και φυσαει αερας και σηκωνει αμυδρα τα πεπλα.Κι ακουγονται ψιθυροι.Ξυπνας ιδρωμενος και κατακοπος.Συνεχιζεις τον περιπατο σου στην αιθουσα λοιπον.Σου μεινε κουσουρι βλεπεις τοσα χρονια.Σηκωνεις λιγο το ενα πεπλο αριστερα.Βλεπεις μια καρεκλα.Η καρεκλα γινεται ανακοντα.Ενα μακρυ,κοντα 50 μετρα ανακοντα που φλερταρει μαζι σου παιζοντας με τη γλωσσα του.Το χωνεις μ'ολη σου τη δυναμη κατω απο το πεπλο.Και ξαναφαινεται σαν επιπλο και παλιΠροχωρας πιο αργα με κομμενη την ανασα σημερα.Σηκωσε και το επομενο πεπλο δεξια.Εετσι μπραβο.Ειδες?Δε χρειαζεται να τη σκοτωσεις την αγαπη.Κι ας τη φοβασαι.Ναι το ξερω την σκοτωσες πριν μια βδομαδα και πριν ενα χρονο παλι και πολλες ακομη φορες.Ομως τωρα την απελευθερωσες.Εστω σημερα,κατω απο αυτο το πεπλο βρισκοταν η αγαπη.Και θα υπαρξουν και αλλες φορες στο υποσχομαι.Δεν ειναι καπως καλυτερα τωρα?Ελα παμε παρακατω.Φοβασαι ακομη περισσοτερο σημερα.Εχει ακομη περισσοτερο κρυο σημερα.Φταιει το περιστατικο με τη γατα χθες βλεπεις.Μα δεν εφταιγες εσυ.Οοοοοοχι!Οχι!Αυτη η γατα πεταχτηκε οταν σηκωσες το πεπλο κι επρεπε να τη σκοτωσεις.Πασχιζε να σε γρατσουνισει.Μηπως σε γρατσουνισε?Ω μακαρι να μην συνεβη κατι τετοιο.Γιατι αν συνεβη θα χρειαστει να πεθανεις κι εσυ.Αφησε το στιγμα της πανω σου τοτε αυτη η γατα.Οχι?Ενταξει τοτε.Και να σου πω και κατι?Που να ξερες πως με ενα σπρωξιμο θα πεφτε στο πατωμα και θα ακουγοταν αυτος ο απαισιος ηχος?Αυτος ο ηχος σαν κρυσταλλο που σπαει και σα λαιμο μαζι που θριματιζεται απο ποδι.Κι αυτη η γαμημενη η κωλογατα αντι να σπασει τσιμεντωσε και το αιμα γυρω της απλα εξατμιστηκε!Επιτηδες το κανε!Γιατι τη νικησες!Ω σε παρακαλω μη κλαις αλλο πια.Την αφησες πισω σου τη γατα.Εχετε πενηντα μετρα αποσταση εσυ κι αυτο το σατανικο τσιμεντο σημερα.Και η γρατσουνια της απλα θα στη θυμιζει αμυδρα καθημερινα.Αυτο ειναι ολο.Συνηθισε το γαμωτο.Και σταματα πια!Σταματα ξεμυαλισμενο κωλοπαιδο!Δε θα πεθανεις!Ετσι το πα!Για να συνηθισεις στην ιδεα!Νααιι Ναιιιι...Τρεξε και φωναξε καιι κλααψε.Εχω αρχισει και σε βαριεμαι ξερεις!Νομιζω ηρθε η ωρα να μαθεις την αληθεια.Δεν βρισκεται καπου βαθια, δεν υπαρχει καποιο πετρωμα η καποιος ογκολιθος για να σπασεις.Οσα πεπλα κι αν αφαιρεσεις,οσα τερατα κι αν νικησεις,δε προκειται στο βαθος της αιθουσας να ανοιξει η πορτα για να βρεις καποιο μυστηριωδες πετρωμα μαυρου χρωματος.Οποτε πετα το σφυρι σου.Κι ακου με καλα ασημαντε και μικρε. Αποφασισες να βγεις απο τη μητρα της μαμας σου νομιζοντας πως θα αναπνευσεις καθαρο αερα.Ομως απ' τα ζεστα και τα υγρα επεσες στα κρυα και τα ξηρα.Γιατι η αληθεια ειναι πως η αιθουσα σου βρισκεται μεσα στο πετρωμα.Αυτη ειναι η αληθεια.Μη το κανεις θεμα ομορφια μου.Μονο τις αγαπες προσεχε.Να τις σκοτωνεις οσο λιγοτερο μπορεις.Δε θα σου εμφανιστουν πολλες ακομα.Τι?Α ναι..Το ξερω πως εχεις κλειστοφοβια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου