Θα ηταν απλο.
Ξερεις να βυθιζα ενα μαχαιρι και να επλεαν ολα εξω.
Να μεταφερομουν  σε ενα λιβαδι με παγωμενο αερα.
Ομως δε θα αντεχα μονη.
Κι ουτε αλλο το μπορω.
Στεκομαι η σερνομαι.
Δε μου κληροδοτουν κατι αλλο αυτες οι μερες.
Ξερω πως ολα κατοικουν καπου εδω.
Ομως εγω απομεινα στη μεση.
Κι ειν ολα μπερδεμενα.
Η καρδια εχει συνηθισει να σφιγγεται.
Και πλεον απομνημονευσα ολες τις παγιδες.
Το μυαλο μου γερασμενο εξαρχης.
Και σημαδια πανω απ τις φλεβες να θυμιζουν τη δειλια.
Ξερεις ειναι αφορητο αυτο το μαχαιρι.
Με αποστρεφεται ακομη κι εκεινο.

Κι ειναι που ντρεπομαι απο παντα να ζητησω ενα απαλο χαδι αναμεσα στο στηθος.
Κι ειναι που σκουριασε πια το αιμα στα ματια μου.